روشهای آموزشی


پیش فرض ما در تربیت این است که هر کودک بالقوه و به صورت اجمالی یک انسان کامل است و فرآیند تربیت عهده دار به فعل رساندن این قوه می باشد. با چنین فرضی ما در انتخاب روش آموزشی خود از دو روش غیر مستقیم و مشارکتی استفاده کرده‌ایم.

روش غیر مستقیم

نقش اصلی در فرآیند یادگیری را خود کودک ایفا می کند و مربی زمینه ای فراهم می نماید که جهان درون کودک مجالی برای بروز پیدا کند. در این روش پرسش گری و کنجکاوی ذاتی کودک است که منجر به کشف و یادگیری می شود. مربی فقط هدایت کننده است و یافتن پاسخ مناسب بر عهده کودک می باشد. او فرا می گیرد که برای یافتن پاسخ سوالاتش بهتر است راه های مختلفی را تجربه کند و همواره پاسخ های والاتری برای پرسش های او وجود دارد.

روش مشارکتی

روش مشارکتی نوعی یادگیری جمعی است، که گروهی بودن یکی از مولفه های اصلی آن به شمار می آید. یادگیری از طریق کند و کاو در گروه حاصل می شود که همه اعضا در آن مشارکت دارند.

در این روش کلاس به اجتماعی تبدیل می شود که دوستی و مشارکت -نه رقابتی که در بسیاری از کلاس های دوره کودکی شاهد آنیم-گامهای مثبتی در یادگیری محسوب می‌شود.

مربی در روش مشارکتی نقش تسهیلگر و هدایت کننده کودک را دارد و از آموزش مستقیم به کودکان خودداری می‌کند.